„Pani Weldon, pozbawiona łączności ze światem zewnętrznym, nic nie wiedziała o przybyciu karawany Ibn Hamisa.
Słyszała wrzawę dobiegającą z rynku, ale nie wiedziała, że Tom i jego towarzysze zostali sprzedani kupcowi z Udżidżi i niebawem mieli wyruszyć w drogę. Nic nie wiedziała o śmierci Harrisa i króla Muani Lungi ani też o jego pogrzebie i o losie Dicka Sanda. Nieszczęśliwa kobieta znajdowała się więc w Kazondzie zupełnie sama, zdana na łaskę kupców i Negora, i nie mogła nawet pragnąć śmierci, musiała bowiem opiekować się swoim dzieckiem.
Pani Weldon nie wiedziała, jaki los ją czeka. W ciągu całej podróży znad Kuanzy do Kazondy Harris i Negoro nie zamienili z nią ani jednego słowa. Od chwili przybycia na miejsce nie widziała żadnego z nich, a nie mogła wyjść poza ogrodzenie otaczające domostwo bogatego handlarza.
Czy trzeba przypominać, że od kuzyna Benedykta, tego dużego dziecka, nie mogła oczekiwać żadnej rady i pomocy
Kiedy czcigodny uczony wreszcie zrozumiał, że znalazł się nie na kontynencie amerykańskim, lecz w Afryce, nie zastanowił się nawet nad tym, jak do tego mogło dojść. Ta niespodziewana wiadomość zgniewała gotylko i rozczarowała. Okazało się przecież, że on, odkrywca muchy tsetse i innych nie spotykanych w Ameryce gatunków owadzich, miał po prostu do czynienia ze zwykłymi afrykańskimi owadami, tylokrotnie już opisanymi przez innych przyrodników. Żegnaj, nadziejo sławy! Cóż w tym bowiem było dziwnego, że przebywając w Afryce kolekcjonował afrykańskie owady!“(13)