„Morawski i dbał o to, by szanując odrębnego ducha każdego z nich nie uronić ani zatrzeć żadnego odcienia myśli, jaką chciał wyrazić".
Praca Maurycego Zamoyskiego jako ministra spraw zagranicznych nie trwała jednak długo. Już od wiosny 1924 r. stał się on przedmiotem ataków prasowych, obiektem krytyki w sejmie ze strony lewicy. Jak podaje Rataj, usiłując się bronić „okazał brak zręczności i wyrobienia parlamentarnego". Wkrótce musiał odejść i w lipcu 1924 r. zastąpił go Aleksander Skrzyński, przejmując po raz drugi tekę ministra spraw zagranicznych.
W latach 19211926 działalność dyplomacji polskiej wkroczyła na normalne, pokojowe tory. Rosło doświadczenie, stopniowo doskonaliły się formy i metody pracy. Ministerstwo Spraw Zagranicznych stawało się nie tylko formalnym, lecz kompetentnym, merytorycznym kierownikiem placówek. Doskonalono pracę w dziedzinie reprezentacji państwa, prowadzenia negocjacji, zbierania informacji. Zjawiskiem negatywnym, a charakterystycznym dla tego okresu, były częste zmiany na stanowisku ministra spraw zagranicznych, co utrudniało utrzymanie ciągłości pracy.
Postęp zaznaczył się także w rozwoju sieci i doskonaleniu pracy na placówkach. Stosunkowo bardzo nieliczny personel poselstw stawał przed wielorakimi zadaniami. Obok tego zwiększała się liczba konsulatów, które zaczęły odgrywać ważną rolę w łączności z Polonią na świecie, w rozwoju stosunków gospodarczych Polski.“(5)