„Kamień spadł mi z serca mówię, kiedy zamknęły się za nim drzwi.
Dziękuję za wszystko. Kaśka obejmuje moją twarz dłońmi i całuje. Wracaj do zdrowia...
Jedź i uspokój Ali Babę, niech się nie gryzie.
Boję się o niego mówi.
Wstąp do mnie i przywieź mi Biblię, zapomniałem zabrać, a bez niej jak bez rąk. Całe życie ją czytam, dzień w dzień.
Dobrze, Kuba mówi cicho i jeszcze raz całuje. Tak mi smutno i tak dziwnie. No idę, ani się obejrzysz, a będę z powrotem. I całą resztę przywiozę, bo widzę, że nic nie zabrałeś ze sobą.
Nerwy, bo to i ślub, i pożar. Pamiętaj, że mam kupić charty.
Rozumiem, Kuba, wszystko rozumiem. Patrzy w oczy i głaszcze dłoń. Chociaż jestem młoda, swoją beczkę soli już zjadłam. Wrócę raz dwa. Będziesz miał swoją Biblię. Tam ponoć jest wszystko.
Kiwam głową, uśmiecham się.
ROZWIĄZANIE Kaśka
Na Jastrzębim Wzgórzu zastaję sołtysa i Czupaka, siedzą na ganku i piją wino. Przed sobą mają gąsior opleciony wikliną. Mają już zdrowo w czubie, dyskutują o czymś zawzięcie, spostrzegają mnie w ostatniej chwili. Patrzą jak na zjawę.
Byłam w szpitalu mówię. Przyjechałam po Biblię i całą resztę.
No i jak tam on pyta Czupak. Mocno poharatany
Mogło być gorzej. Przeżyje nas.
To chwała Bogu mruczy sołtys. Wejdź i weź co trzeba.“(11)