„Do Kormczych Knig dodawano później na Rusi różne uzupełnienia, przede wszystkim z kodeksów cesarzy bizantyjskich z VIII i IX w., mianowicie Eklogę i Procheiron w przekładzie na język staroruski.
Ekloga, kodeks wydany przez cesarzy Leona III i syna jego Konstantyna (w r. 726), zawiera, jak to sama nazwa podkreśla, wybór najważniejszych norm prawnych w przeważającej większości z dziedziny prawa prywatnego (zwłaszcza rodzinnego i spadkowego), a także prawa karnego (rozwinięcie systemu kar mutylacyjnych).
Procheiron albo Prochiron ó npózeipo; vóuoc) wydany przez cesarza Bazylego I (między r. 870 a 879) zmierza w dziedzinie prawa prywatnego do przywrócenia zasad prawa justyniańskiego i zniesienia w tym względzie zmian wprowadzonych przez Eklogę. W rzeczywistości jednak przyjmuje szereg norm wprowadzonych przez Eklogę, zwłaszcza w prawie spadkowym. Procheiron znany był w krajach słowiańskich pod nazwą „Gradskij zakon".
Obok tych dwóch oficjalnych kodeksów weszły do Kormczych Knig kompilacje prawa bizantyjskiego.
Do nich należy Zakon Sudnyj Liudem, znany też pod nazwą Sudiebnik cara Konstantina. Powołanie się na Konstantyna W. jako na wydawcę Zakonu miało podwyższyć autorytet tego pomnika prawnego. Głównym źródłem Zakonu jest Ekloga, w szczególności w części XVII dotyczącej prawa karnego. Co do miejsca powstania Zakonu zdania są rozbieżne. Jedni wyrażają pogląd, że Zakon powstał w Bułgarii, inni, że powstał on w państwie wielkomorawskim oraz że autorem jego był św. Metody, który krzewił chrześcijaństwo na Morawach i w Panonii i piastował tam (około r. 870) godność arcybiskupa. Pogląd ten, który posiada dziś wielu zwolenników, był już wysunięty na przełomie XIX i XX w.“(15)