„7. Przyjęcie chrześcijaństwa. Działalność misyjna szła na ziemie Słowian z dwu stron z Bizancjum i państwa wschodniofrankijskiego (Niemcy). Książę wielkomorawski Rościsław po odparciu Ludwika Niemieckiego zwrócił się do Bizancjum o przysłanie misjonarzy. Cesarz bizantyjski Michał III (842867) przysłał na Morawy braci Konstantego (Cyryla) i Metodego rodem z Salonik władających narzeczem słowiańskim (865 r.). Przełożyli oni Pismo Święte na język słowiański (tzw. starocerkiewny), który powstał z małych liter greckich (glagolica). Liturgię sprawowano w języku narodowym. Po śmierci Metodego obrządek upadł i ustąpił miejsca łacińskiemu (biskupi niemieccy). Uczniowie Metodego wywędrowali do Słowian bałkańskich.
Państwo Wielkomorawskie zniszczyli Węgrzy, którzy osiedlili się na Nizinie Panońskiej. Utworzenie państwa węgierskiego podzieliło Słowian na południowych i zachodnich.
8. Słowianie południowi. Osiedlili się w północnej części Półwyspu Bałkańskiego (Jugosławia, Bułgaria). Zgermanizowaniu uległy plemiona alpejskie. Wśród Słowian południowych zaczęły wyodrębniać się trzy grupy, zalążki późniejszych państw Słoweńcy i Chorwaci (Kroaci) na zachodzie, Serbowie (środkowa część półwyspu), Słowianie między Dunajem a Bałkanami, którzy przejęli nazwę od Bułgarów. Słoweńcy i Chorwaci przyjęli chrześcijaństwo z Rzymu (obrządek łaciński), Serbowie i Bułgarzy z Bizancjum. W 925 r. Bułgarzy przeżywali okres swej największej świetności. Ich władca Symeon I Wielki (893927) przyjął tytuł cesarza wszystkich Bułgarów i Greków.“(9)